W każdym razie założenie jest takie, że Meg w ogóle ma nie wychodzić na dwór! A jeśli jakimś cudem da sobie założyć szelki i smycz, to wtedy ewentualnie... ale także niekoniecznie. Ja tam niestety będę za krótko, żeby się przyzwyczaiła do otoczenia i w razie gdyby ją coś przestraszyło nie uciekła (a stosunkowo blisko jest ulica).
Tylko w Wawie to jest tak, że z balkonu raczej nie wyfrunie, a odkąd na klatce jest "zapora ogniowa by zorro), to też się przestała tam wypuszczać! A na działce, to drzwi na taras ktoś zostawi niedomknięte, albo okno uchylone... I tego się obawiam najbardziej, że wścibska "kocinka-gadzinka"
nie przepuści takiej okazji! Ale nie ma co gdybać i martwić się na zapas będziemy się starać nie dopuścić do takiej sytuacji. Wiecie co, z doświadczenia wiem, że najlepszą zachętą do oddania na wsi psa lub kota jest obiecana nagroda pieniężna na breloczku na obróżce. Dlaczego? Dlatego, że miejscowi nie chodzą z kotem do weterynarza. Do weterynarza na wsi chodzi się z krową, bo mleko daje! Przepraszam, że co poniektórych pozbawiłam złudzeń. 8-) I nie wynika to wcale z braku wyobraźni, czy wiedzy tylko często z braku pieniędzy najzwyczajniej w świecie. Ludzie nie mają kasy, żeby kupić dziecku wyprawkę do szkoły...
, ale Meg nie chciała jej oczywiście tknąć, mimo mieszania z jej ulubioną, a gdy to się nie udało urządziła najzwyczajniej w świecie strajk głodowy! Tego co Meg nie zje oddaje "bezdomnym kotom", ale ponieważ ostatnio jeździłam kilka miesięcy z karmą, żeby ją zawieźć do schroniska (w końcu się przeterminowała bo nie znalazłam na to czasu), to przypomniałam sobie o pewnej pani, której wątek zaczęłam na stronie 16. Pani Magda na osiedlu moich rodziców zajmuje się "dzikimi" kotami. Wysterylizowała około 20 kotów, znajduje im domy tymczasowe, albo stałe i regularnie je dokarmia. Zadzowniłam do niej i zapytałam, czy zechciałaby przyjąć karmę weterynaryjną "na odkłaczanie". Pani Magda bardzo się ucieszyła (ma bardzo dużo podopiecznych), ja też się ucieszyłam, że karma się przyda! Pojechałam do pani Magdy i ujrzałam małego sierściucha, który wyglądał jak "tygrys" lakshmi, czyli z miotu G Gererique. Ukradł moje serce od razu (chociaż jak tylko mnie zobaczył, natychmiast salwował się ucieczką). Pani Magda ma 5 kotów (jeden to jej pierwszy Rezydent, drugi Sierota z dworu całkowicie oswojona, trzeci Spryciarz dziki, nie daje się dotknąłą nawet pani Magdzie, czwarty Franek został podrzucony, gdy był małym dwutygodniowym kotkiem, którego pani Magda musiała wykarmić butelką i właśnie wspomniany Leon (mieszkanka rasowego z dachowcem). Franek i Leon kochają się bardzo, są jak "bracia" i cały czas się ze sobą bawią (na moje oko mają około kilkunastu miesięcy). Powiedziałam że jeśli pani Magda się zgodzi, to mogę zabrać Leona. Niestety pani Magda się nie zgodziła, zaoferowała mi Franka. Franka trzyma dla Leona, żeby miał "brata" i kompana do zabawy, gdyż są w tym samym wieku. I teraz toczę walkę, bo Leon "kupił" mnie od pierwszego spojrzenia. Pewnie widział w moich oczach to "porządanie", bo zmykał gdzie pieprz rośnie! Leon kocha panią Magdę! Zaczarował ją, chodzi za nią non stop, uwielbia mizianie (coś a la Negra Dorszki, nie ma przebacz, kot nie do ruszenia 
! W ogóle to co ja tutaj robię o 00:55! Wariuję właśnie! 
