Forum o kotach Agilis Cattus

<pokłon> Ech... Jak miło znowu Was słyszeć <mrgreen> Tfu. Czytać <mrgreen> Kochane jesteście <mrgreen> Się nie przepracuję, świata w tej robocie nie ratuję, więc co jakiś czas sobie przypominam, że jak nie zrobię czegoś na czas to on się nie zawali Gdzie ja piękna... No dajcie spokój <lol> Zuzi oczyska to rzeczywiście... Tajemnicze Przekażę jej, może jej się poczucie własnej wartości podniesie, bo na razie to marniutko jest...

Krople musiałam w te zezulce Leośkowe zakraplać, bo się mu jakaś bakteria przyplątała. Chlamydia, czy coś. Patrzę mu w te oczyska przecudne i sprawdzam czy mu się tam znowu coś nie dzieje, na razie wydaje mi się, że jest dobrze.

Napiszę Wam co z tym Luckiem się wydarzyło, chociaż się boję że mnie znielubicie Ale najpierw jeśli macie chwilkę zajrzyjcie proszę na wątek adopcyjny: http://www.forum.agiliscattus.pl/viewto ... =31&t=3213
Moja koleżanka niestety potrąciła kotka któremu całe szczęście chyba się nic nie stało, ale który pilnie szuka domu. Może znacie kogoś kto by przygarnął biedaka?

A teraz Lucek... Nieszczęście zdarzyło się w czwartek 15 sierpnia Postanowiliśmy wykorzystać wolny z powodu święta dzień na przesadzenie 3 ogromnych tuj z tarasu do ogródka. W czasie naszego urlopu koty chyba doszły do wniosku, że babcia Krzysia niewystarczająco często sprząta im kuwety i zrobiły sobie w tujach toaletę. Po powrocie zobaczyliśmy Leośka zupełnie swobodnie korzystającego z donic do wiadomych celów. Po bliższym zbadaniu zawartości donic stwierdziliśmy, że trzeba je jak najszybciej zlikwidować, a biedne tuje przesadzić do ogrodu. Co zajęło nam dzień cały. Worów z ziemią wyniosłam do śmieci chyba z kilkadziesiąt. Drzwi od mieszkania były kilka razy niepilnowane i otwarte A najgorsze jest to, że nie zauwazyliśmy że Lucka nie ma W piątek wieczorem wróciłam z Jadwiśką od weterynarza, gdzie była na pozbywaniu się poplątanych kłaczków, nałożyłam kotom pasztet i zauważyłam że Lucek nie przyszedł. No ale było gorąco... A ja pobiegłam kąpać Gabcię i... zupełnie zapomniałam że kątem oka widziałam że go przy tych miseczkach nie ma W sobotę rano odkurzyłam i wtedy już zapytałam Krzysia kiedy ostatnio widział Lucka. Bo Lucek odkurzacza nienawidzi i na jego widok ewakuuje się na drugą stronę domu. A ewakuacji Lucka nie da się nie zauważyć. No i Krzyś powiedział że hm... no dawno. A ja kiedy widziałam... No w czwartek na pewno, bo asystował w wyciąganiu tuj z donic. A może w piątek rano jeszcze... Trochę mi się oberwało, że chyba mam za dużo kotów, skoro nie mogę się doliczyć i że chyba Lucek nie był dla mnie ważny skoro nawet nie wiem kiedy go widziałam No co tu dużo gadać, zdenerwowaliśmy się oboje.

Godzinę przeszukiwaliśmy dom. Ponieważ Lucek jako jedyny z naszych kotów lubi sobie wyjść na chwilę na klatkę i kiedy np rozmawiam w drzwiach z listonoszem idzie pół piętra na górę, pół piętra na dół a potem wraca, doszliśmy do wniosku, że jedyną możliwą drogą wyjścia były otwarte kilka razy w czwartek drzwi Dwie godziny przeszukiwaliśmy ogródek, który jest w wielu miejscach obsadzony gęstymi i wysokimi irysami, trawami, krzewami itd. Zajrzeliśmy wszędzie, nie było go. Wydawało mi się absolutnie niemożliwe żeby wyszedł za furtkę bo on się boi być na zewnątrz Na trawniku nawet, a co dopiero na chodniku, czy ulicy. Płot jest zbyt gęsty, wiedzieliśmy że przez płot by nie przeszedł, bo by się po prostu nie zmieścił. Nota bene kilka dni wcześniej byłam z nim u weterynarza, bo mi się nie podobał zapach z pyszczka i bałam się że popsuł się kolejny kieł. Tym bardziej że nie zawsze chce jeść, a przynajmniej apetytem nie dorównuje zupełnie Leośkowi i Jadwini. Okazało się że zęby mój kot ma zdrowe, no "ale on ma nadwagę proszę pani, musi schudnąć, co najmniej 2 kilogramy, proszę mu wystawiać miski tylko 2 razy dziennie na pół godziny". Więc przez ten płot nie dałby rady przejść. Mógłby się wydostać tylko pod furtką
Pojechałam do pracy wydrukować ogłoszenia. Krzyś kilka godzin jeździł po okolicy na rowerze szukając kota, ja samochodem. Rozwiesiłam 30 ogłoszeń. Pomagali nam szukać sąsiedzi, bo mieszkamy w okolicy gdzie wszyscy się znają i nagle okazało się ile osób się przejęło i ile mnie pocieszało, że taki piękny rasowy kot, na pewno ktoś go przygarnie i zadzwoni. No właśnie... Tylko ja wiedziałam, że Lucka nie da się przygarnąć Leośka i Jadwinię tak bo to pierdołki saskie i ciepłe kluchy, ale Lucka nie. To jest kot bardzo indywidualny, samostanowiący o sobie i nikt obcy go nie będzie dotykał. Zwłaszcza w sytuacji dla Lucka nieznanej. Zwłaszcza kiedy jest przestraszony No ale miałam nadzieję, że ktoś go przynajmniej zobaczy i zadzwoni powiedzieć gdzie go widział.

Zadzwoniła moja przyjaciółka i jak usłyszała mnie kompletnie zapłakaną powiedziała, że od razu przyjeżdża i idzie ze mną go szukać raz jeszcze. Zadzwoniłam do mamy powiedzieć co się stało, a mama "spokojnie, sprawdzałaś w tych irysach przy wejściu?". Kaśka przyjechała, ja jej o tych irysach i pokazuję, no zobacz, trzy razy je przeszukiwałam, rozchylam i widzę wielkie przerażone oczy Lucka. Właśnie tam. W tych irysach. Krzyknęłam "Kaśka, on tu jest, Lucuś..." wyciągnęłam do niego ręce, a on przeraził się i poleciał na drugą stronę ogrodu. Poleciałam za nim, Kaśka pobiegła po Krzysia. Krzyś powiedział "spokojnie, on jest przerażony, Kaśka stajesz z tej strony, Hania ty z tej, żeby nie mógl uciec, a ja go biorę". No tylko wziąć się nie dało, Lucek prychnął, bronił się zębami i pazurami, zakrwawiony Krzysiek nie wytrzymał i go puścił i Lucek znowu uciekł na drugą stronę ogrodu

Próbowaliśmy parę godzin. Zrobiło się ciemno. I zimno Postawiliśmy mu w irysach transporter z ciepłą poduszką miseczkę z wodą i miseczkę z tuńczykiem i poszliśmy chwilę odpocząć. Nie mogłam wytrzymać w domu, za 10 minut w piżamie, szlafroku i z latarką byłam z powrotem. Miseczka z tuńczykiem wylizana do czysta, wody chyba też trochę mniej, zaczęłam z Luckiem rozmawiać, w odpowiedzi zaczął z irysów na mnie warczeć Siedziałam do północy rozmawiając "z irysami". Zeszła do mnie sąsiadka. Powiedziała że lubi pracować w nocy i że wyjdzie wtedy zobaczyć czy nie wszedł do transportera. Jeśli tak to zamknie drzwiczki i zapuka do nas. Wiedziałam że nie wejdzie, bo transporter kojarzy mu się przecież z weterynarzem, czyli ze stresem

O północy poszłam spać, o 2 w nocy wyszłam zajrzeć w irysy. Transporter pusty, "irysy" zawarczały. Znowu "pogadaliśmy" chwilę, ja mówiłam, Lucek warczał, poszłam się położyć.
O 5 wstał Krzyś. Godzinę przeszukiwał ogród. Nie znalazł kota Wszedł do budynku, do którego drzwi przez całą noc były otwarte i... usłyszał warczenie na klatce. Lucek siedział na 2 piętrze, pod ostatnim szóstym mieszkaniem i stamtąd już nie miał drogi ucieczki, a Krzyś miał tak poranione ręce, że było mu już wszystko jedno i po prostu Lucka chwycił i nie puścił. Zakrwawiony wszedł do domu z wierzgającym kotem w wyciągniętych rękach. Lucek zostawił krwawe ślady na podłodze. Okazało się że wyrwał sobie 2 pazury Ale od razu po wejściu do domu uspokoił się i pozwolił mi się pogłaskać. Nawet obejrzeć łapy. Za to Jadwinia i Leoś byli nim przerażeni Lucek był wykończony, chyba od czwartku nie spał tylko czuwał A była niedziela rano

Zasnął w kąciku na tarasie i spał snem kamiennym. Można go było przenieść na inne miejce, chyba by się nie obudził. Jadwinia przerażona schowała się w naszej sypialni i tylko co kilka godzin wystawiała łebek i sprawdzała czy ten dziwnie pachnący Lucek gdzieś tam jeszcze jest. Leoś się do niego zakradał warcząc Mój Leoś. Najdelikatniejszy kot na świecie. Warczał Pod wieczór wszystko się uspokoiło. Lucek się obudził, zjadł, poszedł do kuwety, wlazł do nas do łóżka i poszedł spać już normalnym kocim snem

To był koszmar dziewczyny Od tamtego czasu 3 razy dziennie robimy im apel i liczymy koty Bardzo bardzo Wam nie życzę zgubienia kota

Rety, Hann To mrożąca krew w żyłach historia.
Ogromnie Wam współczuję, że musieliście przeżyć taką przygodę i jednocześnie cieszę się ze szczęśliwego zakończenia. Przyznam szczerze, że jestem zaskoczona taką reakcją Lucka, choć jak sobie przypominam co zrobił Morus jak uciekł nam na parter w klatce i spanikował, że się zgubił to w zasadzie się jednak nie dziwię. Najważniejsze, że to już za Wami. Mam nadzieję, że Krzyśkowi zagoiły się ręce a Luckowi i Tobie serducha. Dobrze, że Lucek nie zginął i nikt go nie ukradł. Taka siła wrażeń na pewno sprawi, że będziecie bardziej brygady pilnować bo jak widać łatwo jest w codziennym rozgardiaszu zagapić się troszkę. Sama ostatnio zamknęłam Tośka na balkonie i dopiero jego walenie łapą w drzwi mi przypomniało, że on tam został.
Ściskam mocno Jak mówią - wszystko dobre co się dobrze kończy.
Lucjan, że Ty taki groźny jesteś to ja bym się nie spodziewała <shock> <zakochana>

Z zapartym tchem czytałam całą historię, dobrze, że wszystko tak się skończyło :-)
Przeżycie mieliście niesamowite, bardzo współczuję i nikomu nie życzę :-)
Lucku, kochany nie rób tego nigdy więcej

Dobrze ,że Lucuś się znalazł :-)

Wielkie uff,że się znalazł.Ale co przeżyliście to Wasze....

Lucek, Lucek, ciocie jak czytają na forum o tym, co ci się przytrafiło to są przerażone a co dopiero musieli przeżyć twoi Państwo <strach> to musiał być koszmar, dla Was wszystkich. U nas takim uciekinierem jest kremowy Tytus, też dzisiaj go znaleźliśmy na klatce schodowej, na szczęście już po paru minutach zrobiliśmy " do trzech odlicz" i wiedzieliśmy, że go w domu nie ma.Ech ci nasi odkrywcy..Ale po Lucku to by się jednak nikt takiego zachowania nie spodziewał, biedny, biedny kot, musiał być przezrażony do granic wytrzymałości. A Ciebie Hann nie znielubimy, kogo jak kogo ale Ciebie to na pewno nie <mrgreen> Tylko w ramach "pokuty" wstaw proszę więcej zdjęć Twojego idealnego, pięknego stada. A córce przekaż, że jest śliczna, co za głupoty jej do głowy przychodzą <wsciekly> Wiesz, że Sven (Aragorn) mojej córki to miała być kopia Waszego Leośka? Nawet po tych samych rodzicach, już był zamówiony w Mazurii ale wtedy nie wyszło, kotka poroniła ostatecznie mamy kota z EstiBri, ale też po kotce z Mazurii. Sven podczas dorastania okazał się być inaczej wybarwiony niż Leosiek, trochę szkoda, że nie ma rudego noska ale i tak uważamy, że jest piękny.
Przytul Lucka mocno od nas wszystkich, o ile tylko pozwoli się dotkanąć <lol> Dobrze, że czasami piszecie o takich historiach, to tylko uczula nas, aby pilnować naszych maluchów jak oka w głowie.

i szczególne dla Lucka

Bożyczku co Ty musiałaś przeżyć ...

kotku pisze:Mam nadzieję, że Krzyśkowi zagoiły się ręce a Luckowi i Tobie serducha.

Minął już prawie miesiąc, więc i ręce Krzyśka i kocie łapki się pogoiły. Lucka serducho chyba też, bo zachowuje się kocisko jak dawniej Z moim gorzej, bo cały czas dręczą mnie wyrzuty sumienia i po prostu mi samej się w głowie nie mieści, jak mogłam tyle czasu nie zauważyć, że go nie ma... Jest pewna szansa że wyszedł w piątek, pracowałam z domu, dziewczynki wychodziły parę razy na podwórko, mała czasami wybiega sama i nie zawsze zamyka za sobą drzwi. A raczej nie zawsze zamykała, bo teraz sama jest tak przejęta że nas pilnuje "tylko zamknij drzwi, bo kotek może uciec". No ale równie dobrze mógł wyjść już w czwartek

kotku pisze:Taka siła wrażeń na pewno sprawi, że będziecie bardziej brygady pilnować bo jak widać łatwo jest w codziennym rozgardiaszu zagapić się troszkę.

No właśnie, za łatwo... Nawet sama przed sobą nie chcę się usprawiedliwiać, że jakbym miała 30 metrów to byłoby łatwiej, albo dzieci mniej o połowę, albo koty dwa a nie trzy, bo zawsze powinnam wiedzieć gdzie wszyscy są i tyle.

Aga L. pisze:A Ciebie Hann nie znielubimy, kogo jak kogo ale Ciebie to na pewno nie <mrgreen>

Dzięki Aguś Przez chwilę myślałam, że lepiej nie pisać co nam się przytrafiło, bo gdyby to komuś innemu się zdarzyło, to sama pewnie nie myślałabym o nim mówiąc delikatnie zbyt ciepło. Ale pomyślałam że trzeba mieć odwagę cywilną i tak jak mówisz, może to uchroni innego kota przed zgubieniem. Trzeba zamykać za sobą drzwi nawet jak sie po coś na chwilkę wraca. Nawet jak się coś wystawia na klatkę i wraca co chwilę, jak ja po te worki z ziemią. Wiadomo ciężkie. Wiadomo nosi się po dwa i nie ma wolnej ręki, żeby sobie otworzyć drzwi. Trudno. Trzeba dźwignąć ten raz więcej, ale za każdym razem trzeba zamknąć. I tyle.

Aga L. pisze:Tylko w ramach "pokuty" wstaw proszę więcej zdjęć Twojego idealnego, pięknego stada. A córce przekaż, że jest śliczna, co za głupoty jej do głowy przychodzą <wsciekly> Wiesz, że Sven (Aragorn) mojej córki to miała być kopia Waszego Leośka? Nawet po tych samych rodzicach, już był zamówiony w Mazurii ale wtedy nie wyszło, kotka poroniła ostatecznie mamy kota z EstiBri, ale też po kotce z Mazurii. Sven podczas dorastania okazał się być inaczej wybarwiony niż Leosiek, trochę szkoda, że nie ma rudego noska ale i tak uważamy, że jest piękny.
Przytul Lucka mocno od nas wszystkich, o ile tylko pozwoli się dotkanąć <lol> Dobrze, że czasami piszecie o takich historiach, to tylko uczula nas, aby pilnować naszych maluchów jak oka w głowie.

Córce przekażę, chociaż i tak pewnie skwituje, że wygląda fatalnie i że tak piszecie żeby mi przyjemność zrobić Taki wiek, masa kompleksów.
Strasznie mi miło, że mój Leoś aż tak Wam się spodobał że szukaliście podobnego kotka <mrgreen> Też tak miałam <mrgreen> Spodobał mi się okrutnie pewien liliowy point i taki miał być Leoś. Przez chwilę <mrgreen> Bo za chwilkę okazało się że wyszły mu pręgi, a chwilę potem że pojawił się czekoladowy kolorek <lol> Kasia z Mazurii powiedziała mi że to jest wymarzony kolorek i miała rację! To jest wymarzony kolorek <mrgreen> Liliowe pointy też są cudne oczywiście, ale czekoladowe pręgowane to po prostu sam miodzik <zakochana>

Lucek został wyprzytulany A pokutę załączam <mrgreen> Świeżutkie, zrobione dzisiaj rano, Leoś niestety odwrócić się nie chciał :-)

Hann ... dopiero doczytałam co się u Was wydarzyło ... <shock>
czytałam i aż usta ręką ze strachu zakryłam ... całe szczęście, że dobrze się skończyło ....

Wyobrażam sobie, jak się czujesz ...
niestety takie sytuacje każdej z nas mogą się przydarzyć .... zawsze coś może naszą uwagę odwrócić i kłopot gotowy ...
Nie zamartwiaj się ... choć i tak wiem, że na sercu Ci ciężko ...
dobrze, że Lucuś jest już w domu i że wszystko doszło do normy ... uff ... ale strachu to się najedliście ...

Wygłaskaj Lucusia bardzo, bardzo ode mnie ... oczywiście w granicach jakich on lubi ... <mrgreen>
Miejmy nadzieję, że wkrótce zapomnicie o tym wydarzeniu i że serducha się uspokoją ... :-)

cała ferajna śliczna jak zawsze ... <zakochana> <zakochana> <zakochana>