: 01 lut 2012, 18:02
Bardzo dziękuję za miłe i serdeczne słowa! Teraz to nasza rodzinka jest w prawdziwym komplecie. Choć czasu na wszystko teraz zdecydowanie mniej, to i tak jesteśmy z żoną szczęśliwi i każdego dnia podziwiamy jak nasz duży kocur z małym Franiem fajnie się dogadują. Aż jestem ciekaw co to będzie tak za 12 miesięcy, jak mały zacznie chodzić - mam nadzieję że w tedy wspólnie z kotem będą się bawić na macie edukacyjnej <mrgreen> Co ciekawe Enriko w nowej sytuacji odnalazł się błyskawicznie. Generalnie potrzebował 2 dni aby Franka polubić i nie uciekać gdy ten głośno płacze <lol> Przy okazji nasz kot zachowuje się jak prawdziwy recenzent gadżetów dla dzieci. Wszystko co nowe to najpierw skrzętnie obwąchuje i jeśli nie ma przeciwwskazań, to zabawka tudzież inna rzecz dopiero wtedy wędruje w rączki malca. No a wózek upodobał sobie chyba najbardziej z wszystkich nowych rzeczy Franka.
Tydzień młodszy od naszej Julki 
Osoby które znają historię naszego kota, wiedzą że 4 lata temu miał złamanie nasady kości udowej. Zatem nasza reakcja na widok kulejącego kota była jednoznaczna: pakujemy go do transportera i jedziemy do naszego weterynarza. Mój błąd był taki że podałem kotu śniadanko do zjedzenia, dlatego weterynarz nie mógł podać "głupiego jasia" aby wykonać zdjęcia RTG. Wet podał zastrzyk przeciwbólowy i jutro bierzemy Rikusia na czczo na prześwietlenie. Dopiero wtedy będzie wiadomo co mu się konkretnie stało. Razem z żoną jesteśmy zaniepokojeni bo dobrze pamiętamy jak to wszystko było 4 lata temu... Nie mamy zielonego pojęcia co on robił tej nocy, że tak się załatwił. Mógł niefortunnie skoczyć z drapaka itp. tego się raczej nie dowiemy. Trzymajcie kciuki żeby to nie było nic złego. Pozdrawiamy wszystkich serdecznie!